Konuyu bu kadar yüzeysel algılamayın lütfen. Ne ben bir kedi’yim ne de bu şirketler ciğer !!! Zaten mesele bu şirketlerin ciğer/mükemmel olmadığını hatırlatmak. Bu tür şirketlerde çalışmak isteyen ve bir yandan da hukukçu olmak isteyen yeni mezunlar meslek hayatlarını TAHMİN ETTİKLERİNDEN DAHA UZUN BİR SÜRE çeviri yaparak geçireceklerini unutmasınlar. Dolayısıyla daha üretken (hukukçu) olmak isteyenler için bu şirketler ideal değil. Tercihi buna göre yapmak gerekir. Ancak tercihi bilinçli yapabilmek için bir şeylerden haberdar olmak da lazım. Keşke ben de üniversite yıllarımda benim yazdıklarımı birilerinden duysaydım da, legal 500.com’da ilk sıralarda yer alan 2 büyük hukuk şirketinde çalışmasaydım.

Çok merak ettiyseniz söyleyeyim; Ben daha özgür ve üretken olmayı tercih ettiğim için üniversitede kalmayı hedefledim. Açıkçası zeka seviyem; 5 yaşındayken götürüldüğüm Kadıköy Zeka Ölçme Merkezi resmi ölçümlerine göre “üstün zeka” seviyesinde olduğundan, “dereceyle bitirdiğim” üniversitede kalmak bana daha cazip geldi. Tercih sizin. Rahatsız olmuyorsanız devam edin. Ama daha fazlasını arayanlar için bir-iki ipucu verenlere de engel olmayın lütfen.

Başarılar dilerim.

Bunun sebebi şudur; bu bürolar yurt dışından aldıkları know-how’ı olduğu gibi burada uygularlar, bunun değişmesine de izin vermezler. Böyle bir çalışma zaman alır, onların işini adeta konfeksiyon gibi düşünebiliriz.

Bir de butik bürolar var, oralarda yaratıcılık kişisel beceriler ve bilgi birikimi, çalışkanlık ve üretkenlik çok daha ön plana çıkıyor.

Ben mevcut durumu yazdım, bu çok iyidir vs demedim zaten. Ama durum bu, tüm sakıncalarına rağmen genç arkadaşlarımız da nedense (?) o büroları tercih ediyorlar, maaşlar dolarla diyorlar, plazalarda, daha şık ortamlarda çalışmak istiyoruz, mahkemeye gitmek istemiyoruz, danışman avukat olmak istiyoruz diyorlar. Bence adliye tozu yutmadan avukat olmak, önemli bir eksikliktir. Adliyelerin de (dava avukatlığının) önemli tecrübeler kattığını düşünüyorum.

Sayın Hocam,

Yazınızda belirttiğiniz pek çok tavsiyeye katılmakla birlikte, genç bir hukukçu olarak rahatsızlık duyduğum bir hususu belirtmeden edemeyeceğim.

Türk Hukuk Şirketleri’nin uluslararası seviyeye ulaşması BİZ GENÇ HUKUKÇULARA PEK YARAMADI. Yeni mezunların ya da 1-2 yıllık iş tecrübesi olanların hukuk dünyasında karşılaştıkları durumdan bahsediyorum: İyi üniversitelerden mezun, dil bilen ve uzmanlaşmanın önemini anlamış genç hukukçular, büyük rağbet gören hukuk şirketlerinde sadece çevirmen olarak çalışıyorlar. Bu insanlara uzun süre inisiyatif verilmiyor. Böylece “nitelikli hukukçu olmaya aday” diyebileceğimiz bu insanlar üretme kabiliyetini edinmek veya geliştirmek bir yana, bir süre sonra adeta “mankurtlaşıyor” , bir şeyler üretme isteği bile duymuyor. Burada üretmekten kastım, olayı anlama ve çözüm sunabilme yeteneği.

Bir örnek vereyim; Büyük hukuk şirketlerinden birinde 4 yıl boyunca sadece çevirmenlik yapmış olan bir arkadaş, borca aykırılık ve haksız fiil arasındaki farkı Türkçe veya İngilizce olarak ifade edemiyordu. Bir diğeri; “çeviri yapmaya o kadar alıştım ki okuduğum gazeteyi bile anlamaya çalışmak yerine zihnimde İngilizceye çeviriyorum.” diyor.

Dolayısıyla yazınızda belirttiğiniz “belli bir alanda uzmanlaşma”, şimdi moda olan büyük hukuk şirketlerinde çalışan genç hukukçularda “belli bir alanda İNGİLİZCE çeviri yapabilme yeteneği” olarak karşımıza çıkıyor.

Bu tecrübeler için siz de pek çok mentor gibi “kişinin kendisini geliştirmesi çok önemli” diyebilirsiniz, ama bu durum biz genç hukukçular için “yel değirmenlerine karşı savaşmak” anlamına gelir. Üst düzeydekilerin gençlerin mesleki bilgisinden daha fazla yararlanmaları ve onları bu yönde teşvik etmeleri herhalde sadece rekabeti körükler. Ve sizin çok daha iyi bildiğiniz gibi, Rekabet kötü bir şey değildir.

İyi dileklerimle ve Saygılarımla