Bunun dışında Amerikan filmlerinde yapımcı şirketin reklamı genelde en önde girmez mi?

Mesajımı daha fazla açıklamam gerektiğine karar verdim. Selay hanımın, “Senaryoyu ben almışım, yönetmeni ben bulmuşum, ekibi ben kurmuşum, cast’ını ben yapmışım, legal her şeyiyle uğraşmışım, o benim bebeğim.” yaklaşımına katılıyorum. Taşın altında küçük parmağından daha fazla şeyi olanlar, başarıdan sonra öğünmeyi hak eder.

Mesajım, gözü kapalı alkışlara… Eleştiri konusu filmin kime ait olduğu ise, yanıt da ona göre verilmeli. (ki benim eklediğim cümle zaten yanıtı veriyor)

Daha yenilerde oldu. Biri fikri buldu. Birlikte iş yapacağını sandığı kişilere söyledi. Sonra hooop, piyasada gördük. İsimleri verebilseydim keşke…

Tanıdıklarımızın pırıltısı, yargılayıcı düşünmemizi engellememeli. Diyeceğim bu kadar.

Hırs’ın ileri düzeyinin ahlak’ı gözardı etmesi, demek ki sadece iş dünyasının hiyerarşik düzenleri ile sınırlı değil. Yeter ki hırs olsun. Ötesine bahane bulunur. Grafiker hatası olur, vb…

Diğer yandan, birini tanıdığımızda, onun kötü taraflarını görmek istemeyebiliriz. Eleştirilen konu ile ilgisiz bir “İşine yenilik getirenler, statükoyu yıkanlar hep eleştirilir. Bu eleştirileri çok dinleyenler zaten statükoyu yıkamıyorlar” cümlesi ile aklama yapılır. Bunun uzantısı, “benim hırsızım iyidir”e kadar gider. Aman dikkat…

Değişik ve etkileyici kişiliğini sunduğu haberleri kullanarak “paraya tahvil eden” bir spikeri de yıllar önce aynı şekilde “farklılara saldırılıyor” diyerek savunmuşlardı. Anlatamamıştık, saldırının nedeni “fark değil ahlak” diye… Bu yaklaşımlar, hem profesyonelliği, hem de yaratıcılığı yaralar.

Benzer olgular, e-camia’daki fikir hırsızlıkları ile de Gündeme geliyor. Yakında, “yaratıcılık” ile “ismini yukarı yazdırma kompleksi” konusundaki benzerlik ve farkları daha çok duyacağız diye düşünüyorum.

Üstelik beni tanımadan ‘menfaatin var’ diye saldırmamanızı rica ederim.

http://www.filmyon.org/modules.php?name=News&file=article&sid=141