Y neslinden olmama rağmen dediğiniz gibi şuanki kuşak yani y jenerasyonu olumsuz yönde ilerlemektedir. Geleceğimizin çok parlak olamayacağını söyleyebilirim. Türkiye’de y jenerasyonu dünyadan çok daha farklı bizim gençlerimiz üretim yerine hazırı tercih etmektedir. Bu gelişmelerin önüne geçememekteyiz. Türk gelenek ve görenekleri tamamiyle yok olmaktadır. Sanırım benim düşüncelerim x kuşağına daha yatkın bulunmaktadır. sabırsız ve saygısı gittikçe azalan gençlikle karşı karşıya kalmaktayız. İleride bunların hepsi birer sorun durumuna gelecektir. Paylaşımlarınız ve vermiş olduğunuz bilgiler için teşekkür edirim…

Çünkü tecrübeli eleman almak demek riske girmemek demektir.

Bu büyük şirketlerin bazıları test bile yapmıyor işe alımda, test yapan şirketlerde ise acaba kimler değerlendiriyor bu testleri ve CV’leri?

Test yapan şirketler en iyi ihtimal IQ ve kişilik testi yapıyor. Ben bir tane yaratıcılık testi yapan şirkete rastlamadım ve en azından Türkiye’de duymadım.

E peki yaratıcılık testi yapılmıyor, sadece tecrübeye bakılıyor, bu firmalar kendini nasıl inovatif görüyorlar? İnovasyonu insan gücü mü yapacak yoksa firma demirbaşları mı?

Bir kere, inovasyon kültüründe yaratıcılık olduğu gibi girişimcilik ve risk alma da her zaman vardır.

Peki kendini inovatif olarak lanse eden bu şirketler işe alımda dahi riske girmiyorsa bu nasıl inovatiflik? Bu şirketler yetenekli çalışanı keşfedip bulmuyorsa ve yatırım yapmıyorsa, nasıl büyük teknolojik ve ticari yatırımlar yapacaklar, nasıl risk alacaklar, nasıl girişimci ruhu taşıyıp inovasyon yapacaklar?

Bakın zamanında, Uğur Özmen’le olan bir tartışmada da söylemiştim, kendisi kabul etmemişti.

Durum yukarıda anlattığım gibi olunca, hiçbir potansiyelli, yaratıcı, zeki iş gücü kendini bu şirketlere yedirmez. Eğitişim Kariyer’in belirttiği gibi girişimci sayısı artar. Çünkü bu tarz (bir de ben inovatifim diyen) şirketlerde gerçekten bir numara yok, yaptıkları babadan kalma yönetim teknikleri.

P.S. inovasyonun 2. safhası olan proje yönetimi bu tarz bir şirkette yapılabilir, ama fikir ve proje üretimi kesinlikle bu tarz temkinli bir kültürde oluşamaz, fikirler ve projeler bu şirketlere ancak satılır. Çünkü böyle bir ambiyansta büyük fikirler de çıkmaz. Küçük fikirlerle fırsatçılık yapıp, niche yapılır, birşey yapıldı sanılır.

Birkaç yıl içinde Türkiye ve dünya yeni bir kartla tanışıyor. Ne niche, ne fırsatçılık, ne bir yerden esinlenme, tamamen yoktan varolan 7 aylık bir proje… Akla gelmeyen şeyler iz bırakır ve bunlar da yukarıda saydığım şirket tipinden çıkmaz. O şirketleri de, övündükleri fikirleri de biliyoruz.

Bu konuda çalışma yapılması çok iyi olur gerçekten. Benim de gözlemlerim benzer şekilde.

saygılar,

@Damla Hanım: Öneriniz için tşk. Evet iş hayatında 5+ sonrası için MBA’in bir anlamı oluyor(muş-öyle diyorlar) Ama sanki kişi kendi kariyer gelişiminde MBA’li olmaktan başka birşeyleri (???) katmasının daha önemli olduğunu düşnüyorum. Sanki Sivil Toplum Derneklerine veya Siyasi Partilere üye olup buralarda aktif olmak MBA’e göre…

@Fatmanur Hanım: Bağlantıdaki makaleyle, “Ulen bu patronlar niye böyle? orta yaş kriz mi?” diye sorduğum bazı sorulara cevap oldu. Güzel paylaşım tşk. Ayrıca, Diane Thielfoldt and Devon Scheef’in konuyla ilgili diğer makalelerinide bakmakta fayda var. Kısacası Abanet.org’u bir takip edeyim bakalım başka balık çıkacak mı?

Saygılarımla.

Kıssadan hisse, bachelor sonrası Nostradamus olmak şart bu ülkede.

MBA’de ne öğrendiniz derseniz, fazla bir şey değil. Hava değişikti. New York da yaşamayı öğrendim. Kültürlerini öğrendim. Çok da memnun kaldım. Kariyere gelince, keşke daha önce MBA yapmasaydım diyorum. Şimdi yapardım. Hangi konuda uzman olmak istediğimi anlamış durumdayım.

Konumuz Y jenerasyonu. Onlar nasıl yapıyorlar bu konuda bilemiyorum ama benim de Serhat gibi önerim, 2-3 yıl bile değil en az 5 yıl iş deneyiminden sonra mba hayali kurun. Her hangi bir programa da katılmayın. Benim acizane önerimdir.

Y Jenerasyonu ile ilgili sanıyorum araştırma şirketleri ciddi bir çalışma yapsa fena olmaz. Benim arasında bulunduğum Y kuşağı insanları muhteşem ve onları çok seviyorum, ama realitenin farklı olabileceğini de görüyorum.

IM’i örneğin yeni neslin atmış olması gerekiyor bana kalırsa, ama Türkiye’de hala yoğunlukla kullanılıyor. Y’nin gelişen internet teknolojileriyle haşır neşirliği’nin düzeyinin tahmin edilenden daha aşağı düzeyde olduğunu görüyorum. Türkiye’nin dört bir yanındaki Y jenerasyonuna baktığımda böyle bir tablo çıktı benim karşıma.

Fatmanur Hanım’ın “bizde Amerika’daki gibi Y nesli yok” yorumuna katılmadığımı daha önce belirtmiştim.

Örnek olarak Facebook verilince önemsizmiş gibi görünüyor bu mesele… Ama daha internetle yeni tanışmış, hele ki broadband internet erişimine daha yeni ulaşmış bir neslin dünyanın en çok kullanılan social networking sitesinde dominant bir popülasyon oluşturmasının küçümsenmesi bence yanlış.

Y neslinin (veya millenials) klasik tanımları içinde “bilgiye hızlı erişebilen, meraklı, araştırmacı” sıfatları bulunur. Fatmanur hanım kendi yaptığınız araştırmada 20′li yaşlardaki Türk gençlerinin bu özelliklere de sahip olmadığını belirtmiştiniz.

Benim örneklemlerim kendi çevremden olduğu için tecrübem bu yönde değil, yaptığınız araştırmayı da gerçekten çok merak ettim. En azından Türkiye’de iyi üniversitelerden mezun olmuş kitlede Y nesli karakterinin mevcut olduğunu düşünüyordum.

Konu “saygı”da takılı kalmış anlaşılan. “Şimdiki gençlerin, büyüklere hiç saygısı kalmamış” lafı her dönem söylenmiştir.

Tam 2350 yıl önce Aristo enteresan ve sevimli bir laf etmiş…

“Bugünlerde gençler kontrolden çıkmış durumda. Kaba bir şekilde yemek yiyorlar, yetişkinlere karşı saygısızlar, ebeveynlerine karşı çıkıyorlar ve
öğretmenlerini sinirlendiriyorlar.” –Aristotales M.Ö 350

Demek ki Sinem hanım’la aynı görüşte olanlar da var

Sevgiler.