Y nesli ise bu açıdan çok şanslı, 80 sonrası Özal’ın yarattığı hamle ile birden ciddi bir refah seviyesi artışı görüldü. Artık “yokluk, kıtlık ve mücadele” yerine “fırsat” vurgulanır oldu.

X nesli kendi yaşayamadıkları rahatı, alamadıkları eğitimi çocuklarına vermek için çalıştılar. Gerçekten de bu nesil rahat içinde, herhangi bir şeyi elde etmek için çok çalışması gerekmeden” düşünceniz önemli bir vurgu. İlköğretim okulunda çalışmakta olan bir öğretmenim ve velilerimle paylaştığım bir slayt var. Çocuklarımızın,refahımızın değil hayatımızın ortağı olmalarına dikkati çeken. Değindiğiniz noktalar bunu ispata yetiyor. Çocukları, ebeveynlerini her isteklerini yapmaya zorunlu bireylerden ibaret görmeye, üretmeksizin tüketmeye yöneltmek:( Gerek eğitim sistemimizde gerekse yaşamlarımızda DEĞERLER eğitiminin de değerlerin de önemini yitirmesi. İlke merkezli düşünmeyip menfaat odaklı düşünen bireylere dönüşen kuşaklar(x ve y ayrımı olmaksızın.) Söylediğiniz dönemden sonra refahın artışıyla gelişen tablo.

Uğur Bey;”Mustafa Demirkol “… Gerçekten de bu nesil rahat içinde, herhangi bir şeyi elde etmek için çok çalışması gerekmeden ve Maslow’un hiyerarşisinde “kendini gerçekleştirmek” basamağında hayata başladılar.” demiş. Maslow’un hiyerarşisindeki ilk 2 basamağı size verebilirler. Doğrudan üçüncüden başlayabilirsiniz. Ama sonrası kişiseldir. Yani doğrudan “kendini gerçekleştirmek” basamağında olunamıyor. Çevremde gördüklerimin büyük çoğunluğu da henüz üçüncü basamakta…” katılıyorum. Kendini gerçekleştirme kavramını doğru tanımlamak gerek. Zaten en önemli toplumumuzdaki en önemli sorunlardan birinin KAVRAM KARGAŞASI olduşu, analitik düşünmenin önemine değinmekteyken kavramları analiz edebilmekten yoksun kalışımız, Yorumlayan, sorgulayan bireylerin önemine vurgu yaparken kavramları doğru yorumlayamayışımız kendimizi gerçekleştirebilmede de sorun olarak karşımıza çıktığı kanaatindeyim.

Sinem Hanım, üzülerek rahatsızlık duyduğunuz, eleştirdiğiniz konuda hakılı taraflarınız olsa da haklılığınızı sürdürebilmek adına üslubun da yadsınamaz öneme haiz olduğunu belirtenlerden olacağım. İtiraf etmeliyim ki aynı üslup ve düşünceye sahip pek çok meslektaşımın y kuşağını bu üslubuyla bu tatsız durumun baş mimarları olduğunu düşünmüşümdür pek çok kez. Rol model olma konusunun ötesinde birşey belirtmek istediğim. Y kuşağı, beden dili, ses tonu ve vurgulamaları gayet iyi algılamakta. Çünkü görsel,işitsel, çok yönlü iletişimi yaşamaktalar. Haklarında gerçekte ne düşündüğümüzü ve onlara karşı gerçek duygularımızı söylemlerimizin nezaketine aldanmadan okuyabilmekteler. Saygı duymalarını belirleyen ölçütlerden birisi bu olurken diğeri, onları anladığımızı hissetmeye duydukları ihtiyacın karşılanabilirliği ve ortak ilgi alanlarıyla onlarla aramızdaki mesafeyi daraltma çabamız olmakta.

“Kimse kimseyi beğenmiyor”
tümcesinin üztne birbirimizin yazdıklarına bu kadar yorum yazma ihtiyacı duyuşumuz ise trajikomik oldu sanırım:)

Sürç-ü lisan ettikse affola.

Fatmanur Hanım, yazılarınızı ilgiyle takip etmekteyim. Facebook kullanma oranı vb sayılar hakkındaki yorumunuza katılmamak gerçeğin reddedilişi olacaktır. PC kullanan sayısının sadece chat, oyun vb amaçlarla kullanılma oranının araştırılması gerekli. “. Bilgili değil bilmiş olmayı marifet sanıyor” olmamak adına hayat boyu öğrenme felsefesini içselleştirebilmek gerek. M.Kemal ATATÜRK’ün “Yerinde saymak demek geriye gitmek demektir.” sözü son sözümün özü. Teşekkürler.

Y neslinden olmama rağmen dediğiniz gibi şuanki kuşak yani y jenerasyonu olumsuz yönde ilerlemektedir. Geleceğimizin çok parlak olamayacağını söyleyebilirim. Türkiye’de y jenerasyonu dünyadan çok daha farklı bizim gençlerimiz üretim yerine hazırı tercih etmektedir. Bu gelişmelerin önüne geçememekteyiz. Türk gelenek ve görenekleri tamamiyle yok olmaktadır. Sanırım benim düşüncelerim x kuşağına daha yatkın bulunmaktadır. sabırsız ve saygısı gittikçe azalan gençlikle karşı karşıya kalmaktayız. İleride bunların hepsi birer sorun durumuna gelecektir. Paylaşımlarınız ve vermiş olduğunuz bilgiler için teşekkür edirim…

Çünkü tecrübeli eleman almak demek riske girmemek demektir.

Bu büyük şirketlerin bazıları test bile yapmıyor işe alımda, test yapan şirketlerde ise acaba kimler değerlendiriyor bu testleri ve CV’leri?

Test yapan şirketler en iyi ihtimal IQ ve kişilik testi yapıyor. Ben bir tane yaratıcılık testi yapan şirkete rastlamadım ve en azından Türkiye’de duymadım.

E peki yaratıcılık testi yapılmıyor, sadece tecrübeye bakılıyor, bu firmalar kendini nasıl inovatif görüyorlar? İnovasyonu insan gücü mü yapacak yoksa firma demirbaşları mı?

Bir kere, inovasyon kültüründe yaratıcılık olduğu gibi girişimcilik ve risk alma da her zaman vardır.

Peki kendini inovatif olarak lanse eden bu şirketler işe alımda dahi riske girmiyorsa bu nasıl inovatiflik? Bu şirketler yetenekli çalışanı keşfedip bulmuyorsa ve yatırım yapmıyorsa, nasıl büyük teknolojik ve ticari yatırımlar yapacaklar, nasıl risk alacaklar, nasıl girişimci ruhu taşıyıp inovasyon yapacaklar?

Bakın zamanında, Uğur Özmen’le olan bir tartışmada da söylemiştim, kendisi kabul etmemişti.

Durum yukarıda anlattığım gibi olunca, hiçbir potansiyelli, yaratıcı, zeki iş gücü kendini bu şirketlere yedirmez. Eğitişim Kariyer’in belirttiği gibi girişimci sayısı artar. Çünkü bu tarz (bir de ben inovatifim diyen) şirketlerde gerçekten bir numara yok, yaptıkları babadan kalma yönetim teknikleri.

P.S. inovasyonun 2. safhası olan proje yönetimi bu tarz bir şirkette yapılabilir, ama fikir ve proje üretimi kesinlikle bu tarz temkinli bir kültürde oluşamaz, fikirler ve projeler bu şirketlere ancak satılır. Çünkü böyle bir ambiyansta büyük fikirler de çıkmaz. Küçük fikirlerle fırsatçılık yapıp, niche yapılır, birşey yapıldı sanılır.

Birkaç yıl içinde Türkiye ve dünya yeni bir kartla tanışıyor. Ne niche, ne fırsatçılık, ne bir yerden esinlenme, tamamen yoktan varolan 7 aylık bir proje… Akla gelmeyen şeyler iz bırakır ve bunlar da yukarıda saydığım şirket tipinden çıkmaz. O şirketleri de, övündükleri fikirleri de biliyoruz.

Bu konuda çalışma yapılması çok iyi olur gerçekten. Benim de gözlemlerim benzer şekilde.

saygılar,

@Damla Hanım: Öneriniz için tşk. Evet iş hayatında 5+ sonrası için MBA’in bir anlamı oluyor(muş-öyle diyorlar) Ama sanki kişi kendi kariyer gelişiminde MBA’li olmaktan başka birşeyleri (???) katmasının daha önemli olduğunu düşnüyorum. Sanki Sivil Toplum Derneklerine veya Siyasi Partilere üye olup buralarda aktif olmak MBA’e göre…

@Fatmanur Hanım: Bağlantıdaki makaleyle, “Ulen bu patronlar niye böyle? orta yaş kriz mi?” diye sorduğum bazı sorulara cevap oldu. Güzel paylaşım tşk. Ayrıca, Diane Thielfoldt and Devon Scheef’in konuyla ilgili diğer makalelerinide bakmakta fayda var. Kısacası Abanet.org’u bir takip edeyim bakalım başka balık çıkacak mı?

Saygılarımla.

Kıssadan hisse, bachelor sonrası Nostradamus olmak şart bu ülkede.

MBA’de ne öğrendiniz derseniz, fazla bir şey değil. Hava değişikti. New York da yaşamayı öğrendim. Kültürlerini öğrendim. Çok da memnun kaldım. Kariyere gelince, keşke daha önce MBA yapmasaydım diyorum. Şimdi yapardım. Hangi konuda uzman olmak istediğimi anlamış durumdayım.

Konumuz Y jenerasyonu. Onlar nasıl yapıyorlar bu konuda bilemiyorum ama benim de Serhat gibi önerim, 2-3 yıl bile değil en az 5 yıl iş deneyiminden sonra mba hayali kurun. Her hangi bir programa da katılmayın. Benim acizane önerimdir.

Y Jenerasyonu ile ilgili sanıyorum araştırma şirketleri ciddi bir çalışma yapsa fena olmaz. Benim arasında bulunduğum Y kuşağı insanları muhteşem ve onları çok seviyorum, ama realitenin farklı olabileceğini de görüyorum.

IM’i örneğin yeni neslin atmış olması gerekiyor bana kalırsa, ama Türkiye’de hala yoğunlukla kullanılıyor. Y’nin gelişen internet teknolojileriyle haşır neşirliği’nin düzeyinin tahmin edilenden daha aşağı düzeyde olduğunu görüyorum. Türkiye’nin dört bir yanındaki Y jenerasyonuna baktığımda böyle bir tablo çıktı benim karşıma.