Çalışmalarınızı yakından takip ediyorum. Sizler, sektörde çak başarılı işler yapıyorsunuz. Kurucularınızın girişimciliği, azmi ve yaratıcı yapısının gençlerin önünde güzel bir rol model olduğuna inanıyorum. İş dünyasını yeni bir neslin devralıyor olması beni çok mutlu ediyor.

Başarılar,

1977’de başlayan çalışma yaşamım boyunca o göreve ulaşmak için tutku ve heyecan ile geceli gündüzlü ne çok uğraşmıştım; bilgilenmiş, paylaşmış, gelişmiş ve değişmiştim… Sonra bir gün;
İnsan kaynakları nedir? Neden ve kim içindir insan kaynakları?
Sorularını sordum kendime ve paylaştığım herkese.
Cevabını bulamadım! Bulduklarım beni mutlu etmedi, zaman zaman bulduğumu sandım bilimsel yazılarda, uluslararası konferanslarda, edebi kaynaklarda, gazetelerdeki şirket haberlerinde.
Ama uygulamada hayır, kocaman bir hayır.
İnsan kaynakları… “Kaynak” tamam, anlaştık. Hatta en değerli kaynak, ama neden “İnsan”? İnsan bunun neresinde?
İnsan, modern dünyanın kralı. Hem kaynak olarak, hem tüketici olarak.
Hızla değişen, büyüyen yeni ekonominin odak noktası insan.
Bilginin sahibi, üretimin vazgeçilmezi, pazarlamanın kralı, çözüm üreten ve yaratıcı.
İşte. insan kaynaklarının “insan”ı bu olmalı.
Değer yaratan, “tek” ve “özel”, tüketici olarak kral ilan edilen insan, çalışan olarak da odak noktasına konulmalı.
Yönetim insan kaynaklarına sahip çıkmalı, projeler kâğıt üstünde kalmamalı, iyileştirmeler belge almak için göstermelik önlem olmamalı, çalışan memnuniyeti kalite çalışmalarının bir maddesi olarak kalmamalı.
Müşteri odaklı şirketin yönetimi ile kendi insan kaynaklarının yönetimi arasında bağlantı kurulmalı. Üretim ve verim konusundaki talepler ile çalışanların istekleri arasında denge kurulmalı.
Gelecek, hem tüketici hem de çalışan olarak insanı gerçekten odak noktasına koyabilen şirketlerin olacak.
Ben hâlâ aynı soruyu aklı eren herkese soruyorum.

Neden ve kim içindir insan kaynakları?

KARİYERim GELECEK mi? adlı kitabımdan…

Elinize sağlık çok güzel bir yazı. Yalnız şu bölümde bir hata var galiba.

“Ünvan boklörlüğü için Ülker’in Genel Müdürlerini saymanız yeterli!”

boklörlüğü ->bonkörlüğü

June 18th, 2009 at 8:57 am
Erhan,

Güçlülerin egosu yüksektir.

—

Güçlülerin değil kendilerini değersiz hissedenlerin egoları yüksektir (ha kendilerine o kadar yabancılaşmışlardır ki bunu göremezler o ayrı).

Egoları yüksektir, çünkü vakti zamanında kendilerine verilmemiş olan değeri, umutsuz bir çaba içerisinde kendi kendilerine vermeye çalışırlar.

Benliklerini şişirirler ve tamamen gerçekdışı bir şekilde “üstün” olmak için çabalarlar. Bu durum, kendi gerçek benlikleriyle yüz yüze gelmekten kaçınmalarını sağlayan bir çeşit savunma mekanizmasıdır.

Değersizlik duygusu taşıyan insanlar kendilerini üstün hissetmek zorundadır. Bunu da kendilerini sürekli diğer insanlarla kıyaslayarak ve onlardan üstün olduklarını kendilerine kanıtlayarak sağlamaya çalışırlar. Zoraki bir kendi kendini ikna mekanizmasıdır bu. Karşıdaki insanı ezmek bunun en kolay yoludur.

Çalışanlarını işten çıkarmaktan zevk duyduğunu söyleyen birini tanıyorum ve toplumsal yapımız gözönünde bulundurulduğunda iş dünyası içerisinde benzer davranış kalıpları gösteren insanların cirit attığından adım gibi eminim.

Bir düşünsenize! O kadar güçlüsünüz ki(!!!) karşıdaki kişinin tüm yaşamını aldığınız kararlarla değiştirebiliyorsunuz! Nasıl bir doyum nasıl bir tatmin ama, di mi? Tek kötü tarafı asıl soruna çözüm getirmektense kısa süreli bir ağrı kesici olarak etki etmesi! Yan etkileri de cabası:)))

Son olarak, yukarıda yazdıklarım gözönünde bulundurulursa İK faktörünün, kişisel üstünlüğünü karşısındaki kişiye kanıtlama noktasında kendisini değersiz hisseden kişiye ne büyük kolaylık sağladığını gözden kaçırmak için “…” olmak lazım. Tırnak içerisini de siz doldurun artık:)

Ben improvize derken yani doğaçlama derken, mülakatı mülakat tekniklerine göre değil kendi kafalarına göre yapıyorlar demek istedim. Yani, notlarla çalmak farklıdır, rastgele çalmak farklıdır, bu arada iyi bir improvizasyon ancak işe yeteneği olan biri tarafından iyi yapılabilir.

Çok merak ettim, senin bahsettiğin improvize mülakat nedir, açar mısın?

Güzel yazıydı. Ama bu dediğin daha çok İK’yı iyi bilen ama yönetici baskısı yaşayan İK’cılar için geçerli. Türkiye’deki sorun İK’yı bilmeyen İK’cıların çoğunluk olması çünkü İK eğitimi üniversitelerde nadir. Bu eğitimsiz İK’cılar da improvize takılıp görüşmeleri katlediyorlar.

İnsan Kaynaklarından sorumlu kişilerin de birer insan olduğunu, çoğumuz gibi benzeri çetin ve sinir bozucu görüşmeleri yaparak o göreve layık görüldüklerini atlamamak lazım gibi geliyor bana.Ancak bu göreve başladıktan sonra ne kadar idealist, ne kadar işlerinin ehli olurlarsa olsunlar neticede patronlarının, genel müdürlerinin ya da direktörlerinin işe alım konusundaki vizyonuna paralel hareket etmek zorunda kalabiliyorlar diye düşünüyorum.Bu konuda da maalesef firma sahipleri ve nihai karar verici noktadaki yöneticiler, gerekli kurumsal ve bilimsel yaklaşımları sergilemekte başarısız bir resim sergiliyorlar ve bunun da ötesinde İnsan Kaynakları yöneticilerine tam bağımsız karar verme inisiyatifini bırakamıyorlar genelde.Onların bu tutumu da idealleri ve yöneticilerinin bakış açısı yerine kendi-takıma uygunluk,ilişkiyönetimi,hırs,tutarlılık,karlılık odaklı düşünce biçimi- gibi işe alım kriterleri ile hareket etmeleri halinde İnsan Kaynakları yöneticilerinin işlerini kaybetme riski ile karşı karşıya kalmalarına sebep olabiliyor kimi zaman…

Biraz ütopik olacak ama ne zaman ki, İnsan Kaynakları yöneticileri, üzerlerindeki yöneticilerini İnsan Kaynakları Yönetimi’ne yönelik eğitim almaları konusunda ikna edebilirler, işte o zaman kendilerinin de aslında gayet iyi bildiği doğru kriterler ve İnsanca yaklaşımlarla işlerini yapabilir ve işe alım kararlarında yöneticilerinin kendilerine tam bağımsızlık vermelerini sağlayabilirler….kim bilir?..birgün…umarım:)

“takıma uygunluk, ilişki yönetimi, hırs, tutarlılık,karlılık odaklı düşünce biçimi ve inkar edilemez bir biçimde dış görünüm işe alım kararını etkilemektedir” demişsin.

Saydıklarının hepsi firma çıkarına şeyler.

“firma çıkarları vardır, insan kaynakları hikaye” demişim

“bir şirketin çıkarları olmaması kulaga garip gelmez mi? insan kaynakları bir hikaye ise sizin bu hikayede yeriniz neresi?” demişsin

Bir İK’cı olarak, (bu arada İ insan anlamına geliyor) sadece firma çıkarlarından bahsediyorsan, “firma çıkarları vardır, insan kaynakları hikaye” tespitim doğru gözüküyor.

Bence istisnalar hariç tüm İK’cıların departmanı insan kaynakları değil, her zaman dediğim gibi çalışan, personel veya aday kaynakları, bu yüzden insan kaynakları hikayedir dedim.

“What you give is what you get” sadece çalışana söyleniyor günümüzde. Sizler unutmayın ki bu sizin için de geçerli: “What you give is what you get”. Eğer siz hep bana bana şirket çıkarları namelerinde olup, bencil davranıyorsanız, başvuran da bencil davranır. Size açık olmaz, saklar, kendini düşünür ve yeri geldiğinde fake bile atabilir.

Bencil olmayıp insana değerini veren organizasyona değeri verilir. O yüzden hiçbir şirket ahh vahhh şu başvuranlarda şöyle demesin. Statüko gösteriyor ki İK departmanları sınıfta kalmış. Sınıflarını geçsinler, bencil olmasınlar, insana değer versinler. Bunu onlar yapmalılar, çünkü bir ordu gibiler. Bunu tek bir başvurandan beklerlerse olay orman kanunlarına döner, güçlünün istediği olmuş olur. Güçlü örnek olmalıdır.

Bu konu biraz ortalığı karıştırmış. Ben New York’da orta ölçekli bir şirketin HR müdürüyüm. Burada da adaylara maaş beklentilerini soruyoruz, ancak söylemezlerse, ısrarcı davranmıyoruz. Burada sormadığımız sorular arasında “evlimisin, çocuğun var mi?, eşin ne iş yapıyor” geliyor. Bu sorular Türkiye’de soruluyor ve sormanın ne kadar zararli oldugunu soylemek isterim. Evet, burada yasalar gerektiriyor. Ancak umarim IK uzmanlari bu konuda harekete gecer ve yasa cikarttirirlar. Insana insan olarak ve sadece yeteneklerine odaklanarak bakma imkani veriyor. Kimsin, kimin cocugusun, kocan hangi isle mesgul detayi ciddi anlamda ayrimcilik yaratiyor. Turkiye’de ise bu malesef insanlarimizin isine geliyor. Bunca IK danismanlik sirketi var Turkiye’de. Elinizi sallasaniz ellisi. Hangisi ust konularla ilgileniyor?