Babamların kuşağı hala işlerini ya da eski deyimle “dükanlarını” esnaf mantığıyla yürütüyorlar. Artık bu tip dükkanlar ortadan kalkarken, bunca efor ve sermaye ile işini açmış eski toprak girişimcilerin mevcut pazarda ayakta kalabilmek için yeniliklere ihtiyaçları var. Bu yenilikleri onlardan sonraki nesiller (ben ve benden sonrakiler) gerçekleştirecekler. Ancak büyükler, gençlerin araştırıp sunduğu yenilikleri, salt eski yöntemlerden farklı oldukları için şüpheyle karşıladıkları için kolayca kabullenmek istemiyorlar. Gençler de sürekli engellendiklerini ve kendilerine güvenilmediğini düşündüklerinde öfkeleniyorlar.

Bir danışmanla sohbetimiz olmuştu aynen şöyle söyledi; “Şimdiki gençler tuzları kuru davranıyorlar” tanıştığım ve sohbet ettiğim benden gençleri düşününce bu fikrine katılmama elde değil.
Özel hayat ve iş hayatı dengesine gelince; herkesin seçim hakkı var. Bu seçim hakının farkında olan var, olmayan var, kullanan var, kullanamayan var. Ancak bu hakkı kullandığı zaman sonucunun o diyardan gitmek olduğu ortamlar da var ne yazık ki.
Mevcut kriz ortamında iş bulmanın kolay olmadığı ve hala işten çıkarmaların olduğu gerçeğini yok sayamayız. Bu durumda her an iş bulabileceklerini sanarak pire için yorgan yakıp işlerinden ayrılan bireyler (genç ya da değil) olduğunu da görmezden gelmemek lazım.
Yaşlı değilim ama artık 26 yaşında da değilim. Ben de o dönemlerden geçtim, stajlara girdim çıktım, patronlara kızdım. Hala kızarım
Kısaca teknolojiyi takip edemeyip ondan korkan ve şüpheci yaklaşan bir nesil olduğu kadar herşeyden çabuk sıkılan, tüketen ve pire için yorgan yakan bir nesil de var. İlla çok genç değil 30- 40 yaş neslinden de bunu yapanları gördüm.
Bence kurumsal firmaların farklı yetenek ve birikimlere sahip bu birden fazla nesli bir arada barındırıp barındırmayacağına karar vermesi ve ona göre davranmasıdır.
Unutulan bir konu daha var; her firma bir BSH, bir Sabancı ya da bir Koç değil, bir o kadar da esnaf mantığıyla yürütülen KOBİ’ler var, kısaca her yer kurumsal değil.
Tibet Bey, eğer çalıştığınız yer özellikle patron ya da aile şirketiyse Tuna Bey’in değindiği gibi “business” tan ziyade direkt nesil mantığı oluyor. Patronları odaya girince çalışanların ayağa kalktıkları ofisler de biliyoruz.

Tibet’cim sen de gel bir 40′ına 50′ine, çocuğun yaşındaki insanlara sen de yetişemiyeceksin. Onlar seni sollayacak işyerinde, sen de değişemiyeceksin ve tek kozun tecrübenle onlara sana bugün üstlerinin yaptığı gibi zorluk çıkaracaksın.

Bu olay business olayı değil, anla güzel kardeşim, bu olay kuşak sorunu. Senin kuşağına yapılan şeylerin aynısını sen zamanı gelince bir alt kuşağına yapmazsan ben de namertim, bu sözlerimi hatırlayacaksın gelecekte.

Twitter gidecek, çocukların Mwitter ile oynayacak ve sen onlara bakacaksın, kısır döngü.

Tuna dedi ki: Tibet, üst kuşak her zaman yenilikleri takip etmekte genç kuşağa göre yetersizdir ve böyle devam edecek.

İş dünyasını üst kuşak yönetiyor sonuçta.

Ben her zaman yazılanları iyi okurum ama senin açın ne yazık ki çoğu kimse gibi dar. Bunun için bu konular anca konuşuluyor, büyük pencereden bakılıp çözümler burada aranmıyor.

Sanırım 30-’sin ve seni takip edemeyenler de 40+. Sözüm her iki tarafa da. Subjektifsiniz ve konuya dar açıdan bakıyorsunuz.

Hala resmin bir parçasından konuşuyorsun.

Sorun tamamıyla kuşak sorunu.

Bu arada ben beyim.

Bu sorun business sorunu değil, bu sorun insanlık sorunu.

Büyük resim!