Fidel örneği ve sorgulaması ne kadar da doğru olmuş Sağımız solumuz her tarafımız bir uzman, bir danışman. Tek başımıza artık nefes bile doğru alamıyormuşuz!! da yeni oğrendik.

Sezgi ve iç ses diyorum ben. Başarılı insanların kuvvetli oldukları iki nokta. kuvvetli sezgi ve dinledikleri iç ses.

Bu cümleden yetenekli olduğumu çıkartıyorum:) Yazıyı 2 kez okumak durumunda kaldım ama sonunda kendime bir pay çıkartabildim:)

Küçük işletmeler belki bu açıdan daha rahat. Sezginizle hareket edebilirsiniz. Sonuçta inovasyonda bir çeşit sezgi bence. Önce sezgi ile başlıyor bana kalırsa yaratıcılık. Ama elbette bunu anlatırken ’süper beyin, sistematik akış’lardan falan bahsetmeliki alay etmesinler, değil mi?

Sizler gibi bilgili kişilerden bu yorumları okumak gerçekten içimi ferahlatıyor. Bu insanların kaybolmuş hayatlarını tekrardan yakalayabilmek için sarıldıkları konular etrafımdakilerin delirmeye başladığını düşündürüyordu. Onlara katılmadığım için “out” bir dost olmam da kendim hakkında acaba ben mi garibim dedirtirken, sizin bu yazınız ilaç gibi geldi. Sağolun.

Aslı Hanım’ın sorusu bir bakıma doğru. Modern insanın sezgilerini kullanması veya bunu itiraf etmesi, gurur meselesi olmaktan çok, yine Aslı Hanım’ın ifadesiyle “komik duruma düşmek” kaygısı şeklinde anlaşılabilir.

Murat Bey, “zihin bilgisi bilimi” yani kısaca “mantık” ve “sezgi bilgisi bilimi” kısaca “estetik” hakkında ayrıntılı bilgi için: benim de yukarda kendisinden alıntılar yaptığım Benedetto Croce’nin “İfade Bilimi ve Genel Lingüistik olarak Estetik” adlı yapıtı temel bir kaynaktır. (1. Basım Atatürk Üniv. Yay. 1969 / 2. Basım Remzi Kitabevi 1985.)
Sağlık ve esenlikle.

Yazınızı çok beğendim. Bu habsettiğiniz zihin bilgisi bilimi nedir? Bu konuyla ilgili biraz detay verebilirseniz faydalı olur.

Murat Can

Sezgilerimiz bizi yönlendiriyor. Ama sezgilerimizin farkına varsak bile bazen bir iç ses bize sezgileri kullanmamamızı öğütlüyor. Neden bilemiyorum ama bazen doğru olanın ne olduğunu bilsek bile seçimimiz yanlış olan yönde oluyor. Bu da huzursuzluk yaratan bir durumdu bende.

Şimdi içim rahat etmiyorsa,hiç ne zamanımı harcıyorum ne bişey. Hepinize de tavsiye ederim.

bu satırları tüm iş dünyasının çok ama çok profesyonel, rakamsal performansa pek önem verenlerin okumasını diliyorum.

İlk önce Oktay Bey’in yazısında en beğendiğim iki paragrafı tekrar paylaşmak istiyorum.

“Sağır ve dilsizlerin nasıl düşündükleri üzerine ünlü bir polemikten yola çıkarak, insanın sadece dilde ve sözcüklerde ifade bulan kavramlarla değil, aynı zamanda imgelerle düşündüğünü söyleyebiliyoruz. Demek ki, mantığın verisi olan kavramların yanısıra, sezginin eseri olan imgeler de, düşüncenin unsurları arasında yer alıyorlar.”

“Modernizmin, sezgi bilgisini gündelik hayat ve insan ilişkilerinde teorik olarak görmezden gelmesi nedeniyle ortaya çıkan olumsuzluklar, yine modernizm tarafından “hasarın giderilmesini” amaçlayan kârlı bir endüstriye dönüştürülmüştür. Böylece, aslında her insanda doğal olarak ve doğuştan mevcut yetenekler, önce insana unutturulmakta, sonra para karşılığı çeşitli eğitimlerle yeniden kazandırılmaktadır.”

Şimdi de “içimizdeki bir ses” konusu hakkında görüşümü belirtmek istiyorum.

Açıkçası bu konu hakkında detaylı bir araştırmam bulunmamakta ama düşündüğüm ve tecrübe ettiğim birçok nokta var. Bu açıklamam bir tez niteliğinde alınabilir ve eğer bunu Oktay Bey’de okuyorsa bundan memnuniyet duyarım ve yorumlarını da almak isterim.

Ben duruma “içimizdeki bir ses”den ziyade “içimizdeki sesler” olarak bakıyorum. Burada sezginin de mantığın da sesi bulunmakta. Oktay Bey sezgiyi zaten çok detaylı açıklamış, ama mantığın da bir sesinin olduğunu ve bizi yönlendirdiğini kendi hayatımda “kendimi yakın merceğe aldığımda” çok iyi farkedebiliyorum. Kendimi yakın merceğe aldığımda kendimi dinliyorum, fiziksel olarak bir ses duymasam bile, sezgimin ve mantığımın ayrı yerlerden konuşarak beni yönlendirdiğini görebiliyorum. Böylelikle bu iki sesin varlığı benim tarafımda aşikar.

Ama üçüncü bir ses daha var. Bu ses ise her zaman kendilerine göre benim iyiliğimi düşünen sezgi veya mantık sesinden daha farklı. Bu üçüncü ses gerçekten benim kötülüğümü istiyor, hatta bazen şeytanca kahkahalarını bile duyabiliyorum. (Bu fiziksel bir ses değil, yani ses halisünasyonu değil, başka bir şey, o sesi duymasam da hissediyorum) O ses ne zaman konuşsa mantığımla ve sezgimle çelişiyor ve ya onlara karşı yeniliyor, ya da üstün oluyor ve beni yönetiyor. Son yıllarda islamiyet üzerine çalışmalara başladığımda bunun isminin “nefis” olduğunu öğrendim. Ama ben bu çalışmalara girmeden önce de bu sesin farkındaydım. Bir tarafta iyiliğimi düşünen iki ses (sezgi ve mantık) diğer tarafta üçüncü ses olan nefsin sesi.

Biraz daha araştırdıktan sonra mantık, sezgi ve nefsin hep birlikte bir yapıda ayrılmaz olduğunu öğrendim, buna da ruh deniliyor. Tabi bu öğrenme, din kaynaklı. Ama bence bir insanın din inancı olsun veya olmasın bu 3 sesi farkedebilir. Yeter ki konsantre olsun ve kendini iyi dinlesin.

Ve benden size inanılmaz bir haber. Bu 3 sesin varlığını farketmemden bu yana, geçmişe nazaran bu 3 sesi çok iyi yönetebiliyorum ve hayatımda doğru kararlar alabiliyorum.

Klişe bir laf ama söylemem lazım. Herşeyin başı farkındalık!