Gerçekler acıdır arkadaşlar. Çok nadir insan var istediği işi yapan. Bu durumda geriye kalanlar için de yapılması gereken şudur, aynen patronlar gibi paragöz davranmak ve en çok neresi fazla para veriyorsa oraya yönelmek.

Nadir ve işini seven bir insan kendi durumunu tüm endüstriye genelliyorsa genelliyebilir, ama tanrı herkese bir akıl süzgeçi vermiş, çoğunluktakiler olarak ne kendimizi kandıralım ne de bazı genellemelerle kandırmaya çalışıp kendimizi avutalım.

Acı gerçek, şekersiz kahve gibidir. Alışırsanız o da bir saatten sonra zevkli gelir ve hayatta para kavramı kalmamıştır artık, mutluluk ise daha doğru yerlerde aranmaya başlanmıştır…

Fakat bakkal bunu dükkanını evi gibi benimsediği için yapıyor, tabiki yeni ve sadık müşteri kaygısı da vardır ama bakkaldaki iletişim sadece görsel ve çok masum.

Şirketler ise kurumsal kültür ve sosyal sorumluluk geyiklerini pazar paylarını arttırmaktan başka birşey için yapmıyorlar.

Ve şirketler takımlar kurup organize bir şekilde yalan dolan kurumsal kimlik ilkeleri ve sosyal sorumluluk politikaları yazdırıyorlar. Bu da bakkaldaki gibi pek de masum değil.

Kurumsal kimlik –> Vizyon, misyon, kurumsal iletişim, sosyal sorumluluk aktiviteleri –> Bunların hepsi reklam = PARA UĞRUNA arkadaşlar…

Blogunuzu birkaç yıldır takip ediyor ve aynı zamanda çalışanlarıma da öneriyorum. Şirket olarak yazılarınızdan çok faydalanıyoruz. bunu bugün teşekkür etmek için yazıyorum.

Bu özlü yazınız da bizi canımızdan vurdu çünkü orta ölçekli bir şirket olsak da şirketimizi çalışanların yaratabileceği bir platform haline getiriyoruz. Zorlu bir aşama ama yolun sonunun daha parlak olduğunu biliyoruz.

Sizi seviyoruz.:)

Bu örneğe bayıldım ve şapka çıkartıyorum bu sebeple.

para veriyorum öyleyse hayatın benimdir anlayışı bitmelidir.