Berke bir Z jenerasyonu.

X jenerasyonu ya da Baby boomer’ların büyük bir çoğunluğunun yapamadığımız sohbetleri bir Z jenerasyonu ile yapabiliyoruz. Mesela dün, Berke isminde 7 yaşında arkadaşımın muhteşem oğluyla yanyana oturdum. Babasının iphone’u ile oyunlar oynuyordu. Daha sonra benim blackberryimde oyunlar olup olmadığını sordu ve bulduğumuz birkaç oyuna göz atmaya başladı. Daha sonra muhabbetimiz facebook’dan açıldı ve koyu bir sohbete daldık.

Eskiden ‘pen-pal’ denen bir sistem vardı. Yurt dışından bir arkadaş bulup, istediğiniz dilde yazışabiliyordunuz. Hem yeni bir kültürü tanıyordunuz hem de yabancı dilinizi geliştiriyordunuz. Benim de bir İngiliz bir de İspanyol kız arkadaşım vardı yazıştığım. Mektubu yazmak, yollamak ve cevap beklemek epey bir zaman alırdı. Şimdi sosyal mecralar var. Daha fazla insanla daha kısa zamanda tanışabiliyorsunuz. Daha erken yaşlarda daha yetkin olabiliyorsunuz. Sözü belki de 13 yaşında ki web tasarımcı ve girişimci dost Will Smidlein’e bırakmakta fayda var.

Y kuşağı ile çalışmayı seviyorum.

1970-2000 arası doğumlular olarak tanımlanıyor onlar. Ancak bu kuşağa ait olup olmadığınız, doğum yılınızdan ziyade çalışma anlayışınızla alakalı. Sosyal medya’yı aktif kullanıyorsanız, bu mecraları anlıyorsanız, hiyerarşik çalışma anlayışı değil de işbirliğine dayalı bir çalışmayı tercih ediyorsanız, fikirlere açık, bilgiyi paylaşmaktan korkmuyorsanız, online dünya ile offline dünyanın iyi bir sentezi olabiliyorsanız, y kuşağına ait olduğunuzu söyleyebiliriz.

Y jenerasyonunun teknolojiyi geliştirdiğini ve bu değişime en önce adapte olanlar olduğunu düşünecek olursak, onlar bugünü ve geleceği yaratan en önemli unsurlar. Bakın Y kuşağı kurumları nasıl dönüştürüyor.

ELLE Dergisi Kasım sayısının “Ne Var Ne Yok” bölümü kapak haberinde  kariyeryolculugu.com var.  Dolayısıyla Şebnem Burcuoğlu ile röportajım.

(Elle, Ekim 2011, Fatmanur Erdogan ELLE, sayfa 1, sayfa 2)

Blog dünyasında başarı elde etmek sadece bir blog açıp aklına gelenleri yazmanın epey ötesinde. Ama artık bu sırrı bilmeyen kalmadı.

Başarılı bloggerlara baktığınızda, bloglarının başarısının arkasında akılcı uygulanan iletişim ve pazarlama taktikleri görürsünüz. Bunun da ötesinde yeteneklerini konuşturabilen, zamanlarını fayda yaratmak için harcamayı seçen bir grup motive, tutkulu, hayatla içiçe, teknolojiyle barışık, dünyaya açık bireyleri görürsünüz. Hayatta hiç bir başarı emeksiz gelmez. Öyle olduğunu düşünenleriniz varsa, tekrar düşünmenizi öneririm.

Sosyal Mecralara yön verenleri bir dönemler “amatör”, “kendini gazeteci sanan yeni yetmeler”, “ün peşinde koşanlar” olarak tanımlayanlar, bugün tüm çalışmalarını sosyal ve dijital mecralar üzerine kurguluyorlar. Peki, bu stratejileri kurgulamaları için kimleri işe alıyorlar dersiniz?

Ajans ayaklarında sosyal medya yönetici ünvanları bolca var artık. Eh, şirketler de yavaş yavaş yeni trende ayak uyduruyor ve bu mecra neymiş ne değilmiş diye anlamak için ekiplerinde bir sosyal medya yöneticisi bulundurmaya başlıyor. Bunlar güzel gelişmeler, çünkü dijital ve sosyal mecraların hak ettiği önemi kazanmaya başladığına işaret. Nasıl kazanmasın değil mi? Baksanıza 2014 yılında mobil internet kullanıcılarının desktop üzerinden internetı kullananları geçmesi bekleniyor. Haberleri önce TV’den yada gazeteden değil de twitter’dan öğreniyorsak, belki bu mecralara önem vermenin zamanı geldi de geçiyordur bile.

Peki, sosyal mecralarla ilgii stratejilerinize ve çalışmalarınıza yön verecek bu kişileri seçerken nelere dikkat etmelisiniz?

Japonya’daki deprem an be an twitter ve youtube gibi mecralar üzerinden canlı olarak dünyaya aktı. Haberleri ilk duyduğumuz yerler bu mecralar oldu. Körfez savaşı döneminde CNN’in elde ettiği başarıyı günümüzda sosyal mecralar kazanıyor.

“Arab Spring” olarak bilinen ve Mısır, Tunus ve Libya’da politik ayaklanmanın körüklenmesinde sosyal mecralarda yapılan konuşmaların gücünün ve katkısının çok önemli bir rol oynadığını biliyoruz. Mısır’da Hüsnü Mübarek’in istifasından bir hafta önce twitter’da demokrasi ile ilgili olan konuşmalar günde 23.000’den 230.000’e fırladı.

2011 yılının en görkemli Kraliyet düğünü, sosyal medya’da ki konuşmaların %70’ini oluşturuyordu. 30 gün içinde 911.000 tweet ve 217.000 facebook mesajı girilmiş.

Bu üç örnek birçok açıdan ilginçtir. Nasıl mı?

15 yıl önce blog dediğinizde, hayatını web üzerinde paylaşarak dünyaya açanlar algılanıyordu. Pek anlaşılmıyorlar ve dikkate alınmıyorlardı.

10 yıl önce blog yazarları kendini gazeteci zanneden ikinci sınıf vatandaşlar olarak düşünülüyordu. Medya camiası geleneksel medya’ya rakip olabileceklerine pek de inanmıyor, blog yazarlarını ve diğer dijital mecraları hafif küçümseme eğiliminde oluyordu. Mena Trott, blog akımının başladığı yılları harika bir tonda anlatıyor. Aynı zamanda blog yazarlarının ne derece etkili medya mensupları olduğuna da değiniyor. Kulak verelim.

Bugün medya mensuplarından günü yakalayanlar, sosyal mecralarda cirit atıyor. Pek azı blog yazıyor. Bir kısmı da gazete yazılarını blogunda yayınlama gafletinde bulunuyor. Ama en azından bu çaba bile takdire şayan. Bir kısım medya mensubu da kendi mecralarını yarattılar.

Şirketlerse blog yazarlarının gücüne ve farkına varmış durumda. Etkili blog yazarları dememiz daha doğru olur.

Şirketiniz çalışanlarına youtube, facebook, twitter gibi sitelere girişi engelliyor mu? Sosyal medya ile iç içeyseniz, günümüzde bu tür uygulamalara sahip olan şirketlerin olmasına gülüyorsunuzdur. Hatta kurum kültürünün yeniliklere kapalı ve gelişmeleri takip etmekten uzak olduğunu da farkediyorsunuzdur.

Sosyal medya 20’liklerin oyun alanı olarak algılanıyor yönetim kademeleri tarafından. Oysa sosyal medya gelip geçici bir heves değil. Davranış değişikliği yaratan, birbirimizle konuşma, anlaşma, birbirimize bilgi iletme, etraf hakkında haber alma şeklimizi kökünden değiştiren ve iş yapma şekillerimizi transforme eden bir araç sosyal medya.

Bakın. Çok sevdiğimiz Serdar Kuzuloğlu motordan düştüğünü, birkaç çürük eziği olduğunu, tüm randevularını iptal etmek zorunda kaldığını ve bir müddet hastanede kalacağını bize twitter’dan bildirdi. Onu tanıdığımı bilenlerde facebook’dan haberin geçildiği linkleri yolladılar. Yani twitter’dan ola ki mesajını alamadım, diğer kaynaklardan birileri haberdar ediyor. Bende Google +’da bu bilgiyi paylaştım, diğer tanıdıkları da duysun diye. Arkadaşımıza çok büyük geçmiş olsun diyor, yakın zamanda tekrar aramıza dönmesini istiyoruz.

[Yukarıdaki fotoğraf Omer Ekinci'nin organize ettiği Geliştrend organizasyonlarından. Keyifle katıldığım ve online dünyayı bir araya getiren mükemmel bir offline ortam. Sosyal Medya'yı kullananlar asosyaldir diyenlerin argumanını yerle bir eden güzel bir örnek]

Durum budur.

Kaç yaşında olduğunuz önemli değil. Hangi jenerasyonun insanı olduğunuz da önemli değil.

Eğer bugün dünyayı kasıp kavuran bir sosyal medya furyası varsa ve sizler buna sadece birer “izleyici” ya da “dinleyici” olarak katılıyorsanız, yeniliklere kapalı olduğunuzu söyleyebiliriz.

Herkes sosyal medyayı kullanmak zorunda mı?

Hayatta hiç birşeyin zorunluluğu yok.  Ancak insanlar sosyal varlıklar ve sosyal mecralar tüm alışkanlıklarımızı ve davranışlarımızı toptan değiştiren bir iletişim aracı. Hayatımızı ciddi anlamda değiştiriyor. Bu satırları okurken “hadi canım sende diyorsanız” ama yine de merak ediyorsanız, söyleyeceklerime kulak verin…

İsminizi google’ladığınızda hakkınızda veri çıkıyor olması artık neredeyse “yaşıyor” olduğunuz anlamına geliyor. Hakkınızda hiç bir bilginin online ortamda bulunmaması “önemsiz” olduğunuz algısını da kuvvetlendiriyor.  Aynı önemsizlik, hakkınızda negatif bilgi olduğunda ya da görüntü kirliliği olduğunda da geçerli.

İş dünyasının içindeyseniz ve hakkınızda çıkan bilgi sayısı yok denecek kadar azsa o zaman söyleyeceklerime kulak verin.

Hangi durumlarda online görünürlük fayda sağlar?