Doğduğumdan beri müzik hayatımın içinde.

Müzik hocalarım benden çok çekti. İçimden geldiği gibi çalmayı, improvize etmeyi, ruhumu dinleyerek notaları keşfetmeyi, müziği yaratmayı seviyordum. Onlarsa takmıştı herşeyi kuralına göre öğrenmem gerektiğine. Kurallarla aram hiç iyi olmamış anlayacağınız. O zaman bilmiyordum ama bana kalırsa yaratmak dediğimiz şey tam da bu. Başkalarının çok etkisinde kalmadan kendi iç sesini dinleyebilmek, onu bilgiyle harmanlamak ve özgün bir iş çıkartabilmek için kendi ruhunu ortaya koyabilmek.

Dünya çapında çalışanların algılarına göre insan kaynakları departmanları pek de bir iş yapmıyor. Çünkü en önemli müşterisi olan çalışanlara değer yaratamıyor. Arada bir toplu eğitimler sunuyor, çalışan memnuniyet ve benzeri araştırmalar yapıyor, yönetim kurullarında kendilerine yer arıyor. Ama aradığı yeri bir türlü bulamıyor.

Tüm şirketler üreten, yaratan ve geliştiren elemanları arıyor. Zeka testlerinden tutunda kişilik testlerine kadar her derde deva testlerden geçiyor adaylar. Bana kalırsa işe alımlarda mutlaka bakılması gereken en önemli özellikler şunlar:

Trendleri takip etmek deyince bu yılın moda kıyafetleri ne olacak tarzı bir düşünce sarar çoğu kimseyi. Ya da teknoloji dünyasından bahsedecek olursak cloud computing’e ısınma döneminin başlayacağını söylemek trendleri takip olarak algılanabilir. İş dünyasından bahsedecek olursak, bir zamanların PR kokan sosyal sorumluluk projelerinden her ürünün ve şirketin “yeşil” olma çabasına geçişinden bahsedebiliriz.

Hayatımız inanılmaz bir şekilde değişiyor. Son 10 yılda eskisinden daha da hızlı bir şekilde değişiyor. Farkediyor musunuz?

“Evet, biliyorum, arkadaşlarınızın artık düşmanınızmış gibi davranmaya başladıklarına inanıyorsunuz. Bakkalınız, çöpçünüz, rahibiniz, baldızınız ve hatta köpeğiniz bile kilo aldığınızı, etrafınıza olan eski ilginizi kaybettiğinizi, aklınızı kaçırdığınızı düşünüyor. Üstüne üstlük etrafınızdakilerin zamanlarının büyük çoğunluğunu paramparça olduğunuzu, işinizi kötü yaptığınızı, kendi kendinize zarar verdiğinizi söylemekle geçirdiklerine inanıyorsunuz. Ama emin olun hiç kimse aslında sizi düşünmüyor. Onlar sadece kendilerini düşünüyor; tıpkı sizin gibi.”

Çoğu kişinin istediği bir hayattır yurt dışında yaşamak. Uluslararası şirketlerde üst düzey konumlara gelmek. Başarılı olmak. Iyi bir aile hayatına sahip olmak. Sayılan ve sevilen biri olmak.

Özenir böyle bir hayata sahip olmayanlar.

Meltem, özenilen bir hayata sahip olanlardan.

Amerika, Ingiltere, Israil ve Romanya’da yaşadı. Üsküdar Amerikan’dan okul ikincisi, Boğaziçinden onur derecesiyle mezun oldu.Unilever’de 15 yıl süren kariyerinde Pazarlama Direktörlüğü yaptı. Group Bel’in Türkiye Genel Müdürü oldu.

Sonra girişimci olmaya karar verdi.

ELLE Dergisi Kasım sayısının “Ne Var Ne Yok” bölümü kapak haberinde  kariyeryolculugu.com var.  Dolayısıyla Şebnem Burcuoğlu ile röportajım.

(Elle, Ekim 2011, Fatmanur Erdogan ELLE, sayfa 1, sayfa 2)

Blog dünyasında başarı elde etmek sadece bir blog açıp aklına gelenleri yazmanın epey ötesinde. Ama artık bu sırrı bilmeyen kalmadı.

Başarılı bloggerlara baktığınızda, bloglarının başarısının arkasında akılcı uygulanan iletişim ve pazarlama taktikleri görürsünüz. Bunun da ötesinde yeteneklerini konuşturabilen, zamanlarını fayda yaratmak için harcamayı seçen bir grup motive, tutkulu, hayatla içiçe, teknolojiyle barışık, dünyaya açık bireyleri görürsünüz. Hayatta hiç bir başarı emeksiz gelmez. Öyle olduğunu düşünenleriniz varsa, tekrar düşünmenizi öneririm.

Sosyal Mecralara yön verenleri bir dönemler “amatör”, “kendini gazeteci sanan yeni yetmeler”, “ün peşinde koşanlar” olarak tanımlayanlar, bugün tüm çalışmalarını sosyal ve dijital mecralar üzerine kurguluyorlar. Peki, bu stratejileri kurgulamaları için kimleri işe alıyorlar dersiniz?

Inovasyon için yenilikçilik gerekiyor.

Yani, sürekli birşeyleri geliştirmeye odaklanan bir yapıda olmak anlamına geliyor.

Yenilikçi kişilikleri diğerlerinden ayıran en temel özellik —Harvard’ın yaptığı araştırmalara göre— yenilikçi kişilerin yenilikçilik yaratabilmek için daha fazla düşünüyor olmaları.

Bu kadar basit olabilir mi?

Evet. Aslında basit duruyor. Ama basit olan hiç birşey pek kolay gelişmiyor. Her nedense…

Ajans ayaklarında sosyal medya yönetici ünvanları bolca var artık. Eh, şirketler de yavaş yavaş yeni trende ayak uyduruyor ve bu mecra neymiş ne değilmiş diye anlamak için ekiplerinde bir sosyal medya yöneticisi bulundurmaya başlıyor. Bunlar güzel gelişmeler, çünkü dijital ve sosyal mecraların hak ettiği önemi kazanmaya başladığına işaret. Nasıl kazanmasın değil mi? Baksanıza 2014 yılında mobil internet kullanıcılarının desktop üzerinden internetı kullananları geçmesi bekleniyor. Haberleri önce TV’den yada gazeteden değil de twitter’dan öğreniyorsak, belki bu mecralara önem vermenin zamanı geldi de geçiyordur bile.

Peki, sosyal mecralarla ilgii stratejilerinize ve çalışmalarınıza yön verecek bu kişileri seçerken nelere dikkat etmelisiniz?

Öğrenilmiş çaresizliğin ne demek olduğunu ilk Martin Seligman’dan duydum. Yani adı üzerinde çaresiz olmayı kendimize öğretmek ve sürekli çaresiz olduğumuzu düşündüğümüzden bir zaman sonra bunun bir davranış olarak bize döndüğünü görmek.

Mutsuz çalışanlar bulundukları ortamları iyileştirmek için pek çaba harcamıyorlar. Nasılsa değişmez…Sistem onlardan daha büyük çünkü. Burada doğruluk payı var aslında. Bazen sistem bizden büyük ve çaresizlik hissi gerçek bir his. Ama sevmediğin bir yerde kalmak, cesareti kendinde bulamamak da kendini değiştirememekle ilgili bir durum. Yani, karşımızdaki kişilerin değişmemesinden yakınırken, kendimizde benzer bir döngü içinde olduğumuzu görmüyor, görsek de kabul etmiyoruz.

Kurum kültürü bir şirketin en önemli değeridir. Bunu yıllardır konferanslarda dile getiriyorum. Sebebi, zor zamanlarda her şeyi anında kopya edebilirsiniz ama kurum kültürünü asla değiştiremezsiniz. Kültür değişimi zaman ister, emek ister, birlik ister.