Hayatta gelişmek için çeşitli araçlardan yararlanıyoruz.  Okuyor, öğreniyoruz. Gözlemliyor, fikir ediniyoruz.  Konuşuyor, farklılıklarımızı farkediyoruz.  Paylaşıyor, hayatı büyütüyoruz.  Geziyor, yeni insanlar tanıyor, yeni kültürlerle etkileşiyor, keşfediyoruz.  Döngüyü böyle sürdürüp gidiyoruz.

Aslında hepimiz bir adım öteye gitmemizi, yaptığımız işi daha iyi yapabilmemizi, gelişmemizi sağlayacak arayışlar peşindeyiz.  Dünyada “ben gelişmek istemiyorum” diyen biri varmıdır sizce? Bana kalırsa, yok.  Her birimizin en az bir konuda biraz daha iyi birşeyler yapma azmi var.

Biliyoruz ki, gelişmek için, sadece birşeyi istemek yetmiyor.  Istediğimizi elde etmek için çok çalışmak, uzun saatler uğraş vermek de gerekiyor.  Tecrübe işte böyle geliyor.

Tek bir konuda bilgi sahibi olmak ve tecrübe edinmek de günümüzde yetmiyor. Birden fazla alanda uzmanlık artık kaçınılmaz.  Bu yüzden hayatı takip etmek, gelişmelere açık olmak önem kazanıyor.

Ben önce işletme, sonra pazarlama eğitimi aldım.  Bundan 15 yıl önce Kaliforniya’da Grafik ve Web Tasarım eğitimine başladığımda tanıdığım biri “Daldan dala atlıyorsun. Oturda mesleğin olan pazarlamayla ilgilen” dedi.  Oysa ben, tasarım okumaya ve e-ticaret üzerine eğilmeye karar verirken, çalıştığım ortamda alanında lider olan kişileri gözlemlediğim, organizasyonunu üstlendiğim ABD’nin en önemli tasarım kongresinde gördüklerimin kalbimi harekete geçirdiğini farkettiğim için giriştim.  Amacım bir tasarımcı olmak değildi. Bugün teknolojiyi çoğu kişiden daha iyi anlıyor ve kullanıyorsam, o dönem attığım adımların teknolojiyi sonradan değil, başından yakalamama imkan vermesindendir.

Gelişme süreklilik de istiyor.  Bazen ek bilgi ve tecrübe elde etmek için farklı bir yönümüzü ortaya çıkarmamız gerekiyor.   Galiba bunun da kısa ve kolay bir yolu yok ancak önemli bir etken maddesi var: ismi cesaret.

Profesyonel ve kişisel anlamda en iyi gelişme, yapmayı bildiğimiz şeyleri sürekli yapmaya devam ederek değil, daha önce hiç yapmadığımız işleri üstelenebilme cesaretini de gösterebilmekle mümkün.  Yani, işin özü gelişim için kişinin kendine ara sıra meydan okuması kaçınılmaz oluyor.

Araştırmalar da kişinin yeteneklerini zaman zaman zorlamasının hem gelişmeyi hem de mutluluğu artırdığını gösteriyor.

Diyeceğim o ki, gelişmek için, daha önce yapmadığınız bir işe el atma cesaretini ara ara göstermeyi deneyin. Düşünün, hiç bir CEO, o koltuğa oturmadan önce CEO’luk yapmamıştır.  O yetkinlik ve tecrübe, pozisyona oturduktan sonra geliyor.  O noktaya kadar kişinin elinde olan sadece daha önceki bilgi ve tecrübeleridir.  Kolay değil, çünkü bu, rahat bir ortamdan, bir dönem rahatsız olabileceğiniz, stresinizin zaman zaman tavan yapacağı ortamlara geçmeniz demek. Zorluklarla başa çıkabilme becerisi de aslında böyle geliyor.

Yolculuğunuzda önünüze bir dolu engel çıkar. Hiç birimize deneyim ve başarı zembille yukarıdan inmiyor.  Hepimiz belli aşamalardan geçerek ögreniyoruz.

Cesaret nasıl kazanılır, bu belki başka bir yazının konusu ama şu kadarını söyleyebilirim.  Bazen, olayların içine kendinizi bir şekilde atmanız, ve neyi nasıl yapacağınızı sonradan bulacak yetkinliğinizin olduğuna inanmanız ve belirsizliği kabul etmeniz başlangıç için bir yöntem.

Öylese kendinize bilmediğinizi öğrenme, inandığınızda risk alabilme cesaretini yani ileri doğru hareket etme özgürlüğünü tanımayı tercih etmeniz ümidiyle…


Save to del.icio.us   Digg This!   Technorati Links   Stumble it!   reddit